फादर्स
डे....
हडपसर गाडीतळ बस स्टॉप वर बस ची वाट पाहत एक कुटुंब अन ते तीन साडे तीन वर्षांचं निरागस
लेकरू उभे होते. वेळ संध्याकाळी सातच्या आसपास. मामा मामीकडे जायचं म्हणून ते पोर खूपच
खुश होत. बरोबर आणलेली चकली संपली म्हणून आई पुन्हा स्वीट होम मधून चकली अन मिंट चे
पॅकेट घेऊन आली. पोर एकदम खुश झालं होतं. बस आली तसं बापाने पोराला उचलून पटकन आतमध्ये
जाऊन जागा पकडली अन पोराला सीटावर बसवलं अन सासूला बसायला सांगितलं.
तसं ते पोर रडवेल्या चेहऱ्याने म्हणाल, "पप्पा तू बस ना इथं"
ते शब्द ऐकून त्या बापाचे डोळे पाण्याने डबडबले अन
आलेला हुंदका कसाबसा आवरत तो म्हणाला, "हो बाळा मी मागून येतो तुला भेटायला."
अन पटकन त्या माणसांच्या गर्दीतून खाली उतरला.
खिडकीपाशी येऊन त्याच्या डोक्यावरून हात फिरवून म्हणाला,
"मी येतो गाडीवर पाठीमागून तुला भेटायला बाळा."
पोराच्या विरहाने त्या बापाचं काळीज तीळ तीळ तुटत
होतं. डोळे पाण्यानं भरलेले, थरथरत्या हाताने तो बाप त्याच्या डोक्यावरून हात फिरवत
होता. त्या पोराला पण समजलं की आपले आई बाप आपल्याला आजीकडे सोडून चाललेत. डोळे पाण्याने
भरलेले, थोड्या वेळापूर्वी हसणारा चेहरा आता एकदम केविलवाणा झालेला. एक शब्द पण बोलू
शकत नव्हता तो अशी केविलवाणी अवस्था झाली होती त्याची. अन त्या पोराकडे बघून त्या बापाच्या
जीवाला काय वेदना होत होत्या, त्याच तोच जाणे. बस निघाली अन त्या बापाच्या डोळ्यांतून
टपटप अश्रू जमिनीवर पडले. त्या अश्रुंनाही धरणीला भेटायची ओढच लागली होती जणू. कसाबसा
हुंदका दाबून तो घरी जाण्यासाठी माघारी वळला.
**********
रविवार असल्याने आज जरा तो निवांतच उठला,
अन नेहमीप्रमाणे व्यायामाला सुरुवात केली. थोड्याचं वेळात त्याचा मुलगा पण उठला अन
उठता उठताच म्हणाला, "पप्पा, भीम लाव ना."
त्याला पोगोवर भीम लावुन दिले व तो व्यायाम करण्यात
मग्न झाला. त्याच्या मुलाचं मधूनच त्याच्या अंगावर उड्या मारणं चालू असायचं. दोन तीन
दिवसां पासून तो न त्याची बायको त्या मुलाच्या मनाची तयारी करत होते की, 'मम्मा तुला
खेळणी आणायला जाणार आहे, तेव्हा तू आज्जी कडे राहशील अन स्कूलला पण जाशील, मग चौकात
फिरायला जाशील, निशी न स्नेहल बरोबर पण खेळशील.', अन बरंच काय काय. त्याला हे सर्व
सांगायचं कारण असं कि, त्याची बायको परराज्यात वीस दिवसांच्या एका कला प्रशिक्षणाला
जाणार होती. मुलाची शाळा सुरु होऊन नुकतेच दोन तीन दिवस झाले होते. रोज सकाळी नऊ ते
अकरा पर्यंत शाळा, नर्सरी स्कूल. सगळ्या मुलांना त्यांचे पालक सोडायला यायचे, पोरं
जशी त्या शाळेत एन्ट्री करायची तशी त्यांची रडायची सुरुवात. शिक्षक लोक दरवाजा लावून
घ्यायचे कारण पालक दिसले की मुलं खूपच आकांडतांडव करायची, मुलांना असं वाटायचं कि आतमध्ये
नेमकं असं काय चाललंय कि सगळेच रडतायत. त्याचा मुलगा तर रडत रडत, "माझ्या मम्मा
ला घ्या ना आतमध्ये." असं सारखं त्या मॅडम ला म्हणत होता. असं एकंदरीत वातावरण
चालू होत. त्याच्या बायकोच अन त्याच्या आईच काही जमत नसायचं म्हणून त्या आपल्या गावीच
असायच्या. त्याच्या मुलाला जवळ जवळ सात आठ महिने तिच्या माहेरीच ठेवावं लागलं. गावी
महिन्या दोन महिन्यातून एखाद दुसऱया वेळी जाणं येणं व्हायचं तेवढंच. उन्हाळ्याची सुट्टी
असल्याने आणि आता शाळेत टाकायचं असल्याने त्याला इकडे आणले होते. शाळा कुठे सुरु होते
न होते तोच याच्या बायकोचा परराज्यात ट्रेनिंग ला जायचा प्लॅन. आता त्याच्या मुलाची
ठेवायची पंचाईत. वीस पंचवीस दिवस त्याच्या सासुरवाडीला ठेवावे लागणार. त्याला त्याच्या
आईला विचारून बघावं असं वाटतं होत तेवढंच पोर बापा जवळ तरी राहील. पण तिचा त्याला ठाम
नकार.
चहा अंघोळ वगैरे उरकून मुलाला
फिरायला येतोस का म्हणून त्याने पेपर, अन बिस्किट्स आणले तोवरच त्याचा मेहुणा अन त्याची
बायको दारात हजर. आज त्याच्या सासूबाई अन सासरे पण येणार होते. दळण थोडंच शिल्लक असल्याने
तो पुन्हा ते दळून आणायला, अन थोडी भाजी आणायला गेला. माघारी येईपर्यंत सासुसासरे आलेच
होते. जेवणं वगैरे आटोपली अन सासरे निघाले गावी. ते पुन्हा दोन दिवसांनी येणार होते.
सासूबाई दोन दिवस पिंपळे निलखला जाणार होत्या. मग मुलाला पण त्यांच्या बरोबरच पाठवावे
लागणार होते. दुपारी सगळे थोडा वेळ झोपले, पण मग त्याचा मुलगा हि झोपला निवांत. सात
ची बस हि डायरेक्ट गावाला जायची, म्हणून त्या अगोदर उठून आवराव लागणार होत. त्याची
बॅग भरता भरता त्याला त्याच्या मुलासबोतची जेवणा नंतरची दंगल, सकाळच चहा बिस्कीट अन
छोटा भीम, संध्याकाळी ग्राउंड वरचा बॅटबॉल, असे एक ना अनेक प्रसंग त्याचा डोळ्यासमोरून
जाऊ लागले. त्याला उठवताना तर त्याच्या डोळ्यांत पाणी तरळलं होतं. एवढासा पोर, एवढे
दिवस आई बापाबरोबर राहतोय आणि आज अचानक त्याला आज्जी बरोबर पाठवताना त्यालाच रडू यायला
लागलं होतं. मग त्या मुलाला कसं वाटत असेल?
तो, "बाळा चल, मामा कडे जायचं ना?"
रडवेल्या चेहऱ्याने ते मुल म्हणालं, "मला नाय
जायचं, मला इथंच राहायचंय"
"अरे चल बाळा, आपली बस जाईन मग. तुला मी भिंगरी
घेऊन देतो, मामीला नाय द्यायची बरं का, फक्त मामालाच द्यायची."
तो खूपच रडवेला झाला होता, अन मला नाय जायच असे सारखं
म्हणत होता. त्याला पण त्याच्या मुलाला उठवताना कसेतरीच वाटत होत. पण इलाज नव्हता.
त्याला कसंबसं तयार केलं. जाताना एक भिंगरी घेतली, ज्यातून साबण्याच्या पाण्याचे फुगे
निघतात. ते पोर एकदम खुश झालं.
जाताना त्याचे चालूच होते, "मम्मा तुला खूप खेळणी आणणार आहे, आणि खूप खाऊ आणणार आहे. तू राहशील ना आज्जीकडे, अन निशी न वैनी बर खेळायचं बर का, अन स्कूल ला पण जायचं"
ते निरागस पोर त्या भिंगरीमुळे एवढं खुश झालं होतं की, सगळ्याला हो हो म्हणत होत. काय योगायोग म्हणावं याला, आज फादर्स डे आणि एक बाप त्याच्या पोराला त्याच्यापासून दूर राहण्यासाठी समजावत होता. हे असलं फादर्स डे च गिफ्ट, त्या तीन साडे तीन वर्षांच्या पोराला देताना त्या बापाच्या जीव तीळ तीळ तुटत होता.
ईश्वर
त्रिंबक आगम
वडगांव
निंबाळकर, बारामती.
No comments:
Post a Comment